من در ساعات آخر عمر فاطمه (س) از او پرستاری می کردم، یک روز حال او خراب شد و بیماریش آرام گردید، امیرمؤمنان علی (ع) برای بعضی کارها از خانه بیرون رفت، فاطمه (س) به من فرمود: مقداری آب بیاوَر تا غسل نمایم و بدنم را شستشو دهم، آب آوردم و کمک کردم، فاطمه (س) برخاست و غسل نیکویی انجام داد. لباسش را عوض کرد، سپس به من فرمود: بستر مرا در وسط خانه پهن کن، سپس رو به قبله بر آن بستر خوابید و به من فرمود: من امروز از دنیا می روم، من خودم را شسته ام، هیچ کس روی مرا باز نکند، سپس دستش را روی سرش گذاشت و از دنیا چشم فرو بست.

اسماء بنت عُمِیس می گوید: هنگامی که فاطمه (س) به احتضار افتاد، به من فرمود: هنگامی که جبرئیل در ساعت رحلت پیامبر (س) نزد حضرت آمد مقداری کافور از بهشت آورد، پیامبر (ص) آن را سه قسمت کرد، یک قسمت آن را برای خود بَرداشت و یک قسمت آن را برای علی (ع) و یک قسمت آن را برای من گذاشت.
آن گاه به من فرمود: ای اسماء؛ آن کافور باقی مانده را که در فلان جا است بیاور و کنار سرم بگذار، این را گفت و جامه اش را به سر کشید و فرمود: اندکی صبر کن و در انتظار من باش، سپس مرا صدا بزن، اگر جواب تو را ندادم بدان که به پدرم ملحق شده ام.
اسماء اندکی صبر کرد، سپس حضرت فاطمه (س) را صدا زد، جوابی نشنید، پس صدا زد:
«یا بِنتَ مُحَمَدٍ المُصطَفی، یا بِنتَ اَکرَمُ مَن حَمَلَتهُ النِساء، یا بَنتِ خَیرٍ مَن وَطَأ الحِصی، یا بِنتَ مَن کانَ مِن رَبِّه قابَ قَوسَین اَو اَدنی؛ ای دختر محمد مصطفی! ای دختر بهترین انسان ها، ای دختر برترین کسی که بر روی زمین راه رفت! ای دخترکسی که در شب معراج به جایگاه خاص قدرت الهی رسید!» باز جواب نشنید، اسماء روپوش را کنار زد، ناگاه دریافت که فاطمه (س) به لقاءالله پیوسته است، پس خود را به روی فاطمه (س) انداخت و او را بوسید و عرض کرد: «ای فاطمه! وقتی که به حضور پدرت رسول خدا (ص) رسیدی سلام مرا به او برسان.»

منابع:
1- بیت الاحزان. محدث قمی، ترجمه اشتهاردی: 247- 248.
2- قبض روح. رجالی تهرانی: 154.